Dingggg! Ploink! Zzingg! Het is niet gewoon één lightbulbje dat aanknipt, nee het is een heel fiësta aan lampjes. En ze beginnen ineens overal hun licht te schijnen.
In een coachingssessie gebeurt het. Daar vertelt de clubhuisvoorman dat de staat van zijn huis altijd een mooie indicator is van zijn uitstelgedrag. Besmuikt kijk ik naar de vloer waar ik zojuist een stofwolk met een doorsnede van 8 cm ontwaarde. Hm.
En dan zie ik het ineens overal. Het aanrecht dat volloopt omdat ik het uit- en weer inruimen van de vaatwasser blijf uitstellen. Het logeerbed dat niet kan worden beslapen omdat er zeker vijf ladingen schone was in bultjes verspreid liggen te wachten op vouwen en opbergen. De winterbanden van een vorige auto die nog ‘even’ weggebracht moeten worden, maar waarvoor je eerst de halve schuur moet ontruimen, wil je er überhaupt bij kunnen.
Als er op één vlak in je leven iets groots blokkeert, dan is de kans zeer aanwezig dat je dat ook op andere vlakken terugziet.
In het klein zag ik dit mechanisme vanmorgen bij mezelf gebeuren: de volle vuilniszak was net afgevoerd en de pedaalemmer was nog zakloos. Omdat ik even geen trek had er een nieuwe zak in te frommelen, legde ik de lege koffieverpakking tijdelijk op het aanrecht. Kon dadelijk door richting vulles, nietwaar? Al vrij snel volgden het filterzakje met prut, de sojamelkverpakking en het lege boterkuipje. In no time ontstaat er een heus vuilnisbergje, op de plek waar normaal de snijplank voor de maaltijd komt.
De kortste klap zou zijn geweest om gewoon GELIJK die schone vuilniszak erin te hangen. Dan zou alles gewoon kunnen doorstromen. Afval in de emmer, aanrecht schoon, ruimte om groentjes te snijden.
Eén relatief eenvoudige en snelle handeling. Zo gepiept zou je zeggen. Maar laat je je ook maar een keer verleiden tot ‘geen zin, doe ik straks wel’ en daar gaat je keukenkringloop.
Koken wordt dan een omvangrijke kluif want voordat er ook maar een korrel rijst gekookt kan, moeten er pannen afgewassen en stapels vuile vaat verplaatst. Elke kant die je op wilt, vraagt om een gigantische reeks handelingen. Je nodigt geen mensen meer bij je thuis uit, want puinbak. Dat resulteert in een terugtrekkende beweging. Voor je het weet is je hele leven zo’n teringzooi dat het met een zucht tot stilstand komt.
Ook de post blijft zieligjes liggen op de mat. Als er al onverhoeds wat enveloppen meekomen het huis in, dan belanden ze op de Bermudadriehoekstapel, never to return again.
Na ja, zo zou het kunnen gaan dus. Laat één keer je vuilnisbak zonder zak en downhill you go.
De moraal: vervang direct die zak, lieve mensen.
>>>Als je de stapels vaat-post-autobanden herkent (bij die vriend natuurlijk, niet bij jou tsss, as if 🙂), vraag jezelf dan serieus eens waar in je leven je om iets moeilijks heen loopt te dansen. En zodra je het weet, kijk het in de bek en fiks het. Dat voorkomt verstopte leidingen.