Karin
van der Tuin

professioneel blijmaker

Mijn jongere zelf heeft vreselijk geworsteld met het leven. Ik voelde me zo vaak somber en waardeloos. Had relaties met kerels die slecht voor me waren. Deed saai werk, was altijd moe. Ik sleepte me door het leven.

Wel met een eeuwige glimlach op mijn gezicht geplakt, want niemand mocht natuurlijk merken hoe slecht ik me voelde, wat voor vreselijke dingen ik over mezelf dacht.
 
Als het te zwart werd, sloot ik mezelf op en zag ik niemand meer. Dan keek ik als een zombie hele dagen tv, op een dieet van gevulde koeken en griesmeelpap. Ik voelde me miserabel, bang en alleen. Een totale mislukkeling. Ik wilde van alles, maar durfde niet. Ik verlangde naar een ander leven: gelukkig zijn, leuk werk, een fijne relatie. Maar ik was ervan overtuigd dat het er gewoon niet in zat voor mij.
 
Tot ik door een langdurige burn-out mijn hypotheek niet meer kon betalen en noodgedwongen in een caravan moest gaan wonen. Alles wat ik vreesde was uitgekomen, ik zat rock bottom. Zonder werk, volledig blut, nog niet hersteld van die burn-out en met een aardige restschuld begon ik daar aan het volgende hoofdstuk van mijn leven.

en toen

Daar, op die plek, veranderde alles. Ik had niks meer hoog te houden. De caravan stond in een bosrijke omgeving, ver weg van de bewoonde wereld. Omdat de vaste lasten heel laag waren, hoefde ik niet fulltime te werken.

Teruggeworpen op mezelf ging ik beetje bij beetje de dingen anders doen dan hoe ik ze altijd gedaan had. Ik merkte hoe gelukkig ik werd van mijn eigen tempo kunnen bepalen, van de stilte en het groen om me heen, van nieuwe dingen leren, van een eigen moestuintje hebben. Het bracht me terug naar de basis: bij wie ik echt ben. Ik leerde hoe ik in elkaar steek en waar ik het goed op doe. Ook wist heel sterk wat ik niet meer wilde.

Ik ontdekte dat er iets te kiezen viel. Kloink, wat een inzicht. Ik ging ander, leuker werk doen. Stopte met vriendschappen die niet meer pasten en koos voor mensen en bezigheden die me inspireerden en energie gaven. Ik ging van overleven naar weer echt leven.

Ook constateerde ik dat ik zelden meer depressief was. Dat was me een partij interessant. Depressie stond dus niet in steen? Ongelukkig zijn is geen lotsbestemming? Je kunt er zelf iets aan doen? Wat een ontdekking!

Ook nu heb ik echt nog wel eens een mindere dag of week, maar ik zak nooit meer zo diep weg. Dan onderzoek ik het, weet welke vragen ik mezelf kan stellen. Zodra ik weet waarom ik me slecht voel, weet ik wat me te doen staat. En dan ben ik in no time weer overeind. Ik weet nu hoe ik mezelf altijd weer met mijn neus richting blij kan zetten.

ten voeten uit

  • Ik ben pittig én zacht. Kan dat? Ja dus. Ik schijn mensen nogal met zichzelf te confronteren. Dat is omdat ik de kern raak van waar iemand mee zit, maar nooit-nooit-nooit om te kwetsen.

 

  • Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden. Ooit werkte ik als conflictbemiddelaar. Daarin kwamen die tegengestelde eigenschappen als empathisch, warm en betrokken in combinatie met stevig, scherp en to-the-point zeer goed van pas.

 

  • Ik maak graag grapjes, ook over serieuze dingen. Juist dan. Want zware onderwerpen komen veel beter binnen in een luchtige jas.

visie

Met depressie heb je niet levenslang.

Depressieve periodes hebben een functie: ze komen om je te laten zien dat je niet het leven leidt zoals je dat graag zou willen, omdat je jezelf niet mag of kan zijn.

Ik weet 100% zeker dat jij alles in huis hebt om depressieve, sombere en ongelukkige tijden achter je te laten.

Bloody typical

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat....

  • Ik ‘s ochtends het liefst in mijn eigen bubbel hang en je me niet moet bellen voor een bijklets (hoe lief ik je ook vind).

 

  • Ik blindelings op mijn intuïtie vaar (en dat daar niks zweverigs aan is).

 

  • Ik wars ben van hoe het heurt. Dat bepaal ik zelf wel. Eigenwijs, who me?
  • Ik übergevoelig ben en dus zomaar een traan met je meebiggel.

 

  • Ik een klaterende lach heb, die in restaurants hoofdjes doet omdraaien.

 

  • Ik enorm oplaad van alleen zijn, maar net zo hard bijtank van avondjes bier en beppen met vriendinnen.
  • Ik een totaal zeefhoofd heb en alles moet noteren, maar je in gesprekken mijn voller dan volste aandacht hebt.

 

  • Ik veel Engelse woorden gebruik, omdat die nou eenmaal lekkerder bekken soms (sue me).

 

  • Ik altijd gelukkig word van lekker eten, of je het nu voor me maakt, koopt of bent.