Ze zeggen: volg mijn principes en je wordt succesvol, net als ik. Maar wat ze eigenlijk zeggen is: het werkt voor mij en DUS werkt het ook voor jou. Daar gaat het gelijk al mis.

 

Dan ga je er als coach voor het gemak vanuit dat iedereen is zoals jij. Op dezelfde manier gefocust, harder lopend door dezelfde aansporing, zelfde energiepeil, zelfde informatieverwerking.

 

Maar wat nou als de businesscoach een hond is en jij een kat? Dan zegt de coach feitelijk: ik leer jou blaffen als een malle. Gaat je veel opleveren, joh! Maar aan het eind van het liedje komt er bij jou never nooit een woefff. Uit jouw keeltje klinkt enkel een miauwww. Jij bent namelijk een poes. Je zult nooit een hond worden. Je kunt wel proberen blaf-achtige geluiden uit te stoten, maar echt lang houd je dat niet vol. Waarom dat is? Omdat het niet van nature komt. Blaffen ligt niet in jouw aard.

 

En ja, zelf sensitief en bescheiden, ga ik ook aan op energieke extraverte go-getters. Ik laat me er graag door aanzetten en inspireren. Steek er iets van op en neem er zeker iets van mee. En toch ga ik dat nooit ZIJN. Het enige wat ik kan doen is het geleerde meenemen om het daarna in mijn eigen vorm te gieten. Mijn natuurlijke vorm.

 

Alsof ik andersom een extraverte doener en go-getter-on-ecstacy kan leren hoe die een hoogsensitieve introverte creatieve gevoelige denker wordt. Kan niet! Dat bén je van nature of niet. En het ene is niet beter dan het andere, hè. Het gaat erom dat het een illusie is dat als ik als hsp’er die extraverte ratracer wel eventjes kan leren hoe die gaat leven op mijn manier. En vice versa.

 

We kunnen hoogstens een beetje van elkaar opsteken. Onszelf verrijken en aanvullen met de fijne vaardigheden en aspecten van die ander. Neem daarvan mee waar je iets mee kunt en laat de rest weer gaan. That’s it.

 

Verder lekker je eigen natuur volgen. Een vlinder hoeft niet te leren hoe die een prooi met zijn tanden aan stukken rijt.